Vegetto (jap. ベジット Bejitto, pl. w anime VeGo, Vegerot, ang. Vegito) to efekt fuzji Son Gokū i Vegety przez Kolczyki Potara – artefakt Kaiōshinów, który łączy dwóch wojowników w jedno ciało. Polskie materiały opierają się albo o anime'owe warianty VeGo i Vegerot, albo o mangową formę pisaną jako Vegetto. W praktyce to właśnie ta postać przez lata funkcjonowała w fandomie jako najsilniejsza postać mangi i serialu Dragon Ball Z oraz jedna z najpotężniejszych w całym uniwersum Dragon Balla.
Kim jest Vegetto i skąd się bierze
Vegetto powstaje z jednego powodu: by pokonać Super Majin Bū po tym, jak demon zaabsorbował Son Gohana. Na prośbę Wschodniego Kaiōshina (Shin) i Starego Boga Światów wojownicy Z używają Potary, teoretycznie wiecznej i nierozerwalnej fuzji. Teoria ta nie przetrwa żołądka Majina – Vegetto w ciele Bū rozdzieli się z powrotem na Son Gokū i Vegetę, a w Dragon Ball Super okaże się, że fuzja Potara pozostaje trwała jedynie u Bogów; śmiertelnicy mogą być połączeni maksymalnie przez godzinę. Tę wadę systemu poznają ponownie, tym razem w starciu ze Scalonym Zamasu.
Wygląd i osobowość
Poza charakterystyczną fryzurą Vegety, Vegetto odziedziczył urodę po Son Gokū – ma jego wzrost i rysy twarzy z drobnymi szczegółami wskazującymi na wkład księcia Saiyan (m.in. gęstsze brwi). Strój to idealne połączenie ubiorów obu mężczyzn: pomarańczowe dōgi Gokū pod spodem, a na wierzchu niebieski kombinezon, rękawice i buty Vegety. Osobowościowo jest to głównie Vegeta – zuchwały, pewny siebie, pyszałkowaty, traktujący przeciwnika w lekceważący sposób, z wyraźną chęcią „zabawy” z wrogiem, dopóki posiada przewagę. Charakter ten jest jednak tonowany chłodnym analizowaniem posunięć przeciwnika – to wkład Son Gokū. Nazywa też Gokū imieniem Kakarotto, co dobitnie podkreśla, że w fuzji dominuje książę Saiyan.
Walka z Majin Bū
W Dragon Ball Z Vegetto staje do starcia z Super Majin Bū i od początku przechyla szalę zwycięstwa na swoją stronę. W formie bazowej rozkłada demona zwykłymi ciosami, w formie Super Vegetto (SSJ) daje mu lekcję pokory. Techniką Ki no tsurugi – energetycznym ostrzem wystrzeliwanym z dłoni – rozcina Bū na dwie części. Gdy Majin postanawia go pochłonąć, Vegetto wchodzi do jego wnętrza, powiększa swoją masę mięśniową jako Super Vegetto-Bū, a następnie w formie Vegetto-cukierka (po uderzeniu Change Beamem) bezkarnie lata po demonie, tłukąc go czymś, co Bū nie jest w stanie nawet dotknąć. Dopiero podstęp z wchłonięciem kończy tę dominację – fuzja rozpada się w żołądku Majina, Gokū i Vegeta ratują Gohana, Piccolo i Gotenksa, a cała sekwencja do dziś jest uznawana za wizytówkę kompetencji fuzji Potara.
Vegetto Blue i walka ze Scalonym Zamasu
W Dragon Ball Super Vegetto wraca w walce ze Scalonym Zamasu, tym razem od razu w formie Vegetto Blue (Super Saiyanin Blue). Fuzja jest poważniejsza, bardziej skupiona, świadoma limitu czasu. W anime walczy krócej niż godzinę – energia zużywa się szybciej, głównie przez Final Kamehame-Ha i samo utrzymanie SSJB. W mandze Vegetto natychmiast po fuzji odcina Zamasu rękę słupem energii, nakłada serię ciosów zakończoną potężnym prawym sierpowym, a następnie ciosem Ki no tsurugi pozbawia boga obu rąk. Gdy zbiera moc do Final Kamehame-Ha, jego siła prawdopodobnie przewyższa nawet tę Beerusa – jednak fuzja rozpada się, a cięciem trafia Gokū i Vegetę. W Super Dragon Ball Heroes Vegetto pojawia się jeszcze raz, zarówno w formie Blue, jak i Vegetto Blue: Kaiō-ken, by przyjść z odsieczą w walce z Cumberem.
Formy i techniki
Arsenał Vegetto to najbardziej kompletna lista technik w całym Dragon Ballu: Technika latania, Kikōha, Kiai-Hō, laserowy strzał z palców, Ki no tsurugi, Final Kamehame-Ha (fuzja Kamehame-Hy i Final Flasha), Big Bang Flash (fuzja Big Bang Attack i Final Flasha) oraz Teleportacja. Formy: bazowa, Super Vegetto, Super Vegetto-Bū, Vegetto-cukierek, Vegetto Blue i Vegetto Blue: Kaiō-ken. Jego potęga jest uważana za równą odpowiednikowi z tańca fuzyjnego – Gogecie, z którym, co charakterystyczne, nigdy jeszcze się formalnie nie spotkał w kanonie, choć w filmie Dragon Ball Super: Broly Gogeta go wspomina.
