Hakai (jap. 破壊, pl. w anime i mandze Zniszczenie, ang. Destruction) to technika używana przez Bogów Zniszczenia. Polega na unicestwieniu danej osoby lub rzeczy — całkowicie, bez pozostawienia nawet duszy czy śladu w Zaświatach. To fundamentalna zdolność, która zdefiniowała klasę Hakaishinów w mitologii Dragon Ball Super; jest absolutnym przeciwieństwem tworzenia i najwyższą ceremonialną prerogatywą boga.
Beerus i Zamasu — pierwsze kanoniczne użycie
Pierwszym kanonicznym użyciem Hakai w Dragon Ball Super było unicestwienie Zamasu przez Beerusa, zanim ten zdążył zabić swojego mistrza Gowasu. To ikoniczna scena, w której Beerus w jednym geście demonstruje, dlaczego nawet potężni Kaiōshini z innych wszechświatów boją się Hakaishina z Siódmego Wszechświata. Użycie zostało zainicjowane przez przyspieszoną linię czasową, którą Whis stworzył, by zapobiec narodzinom Gokū Blacka — niestety, choć „ten Zamasu” został unicestwiony, inny Zamasu z alternatywnej linii czasowej już wtedy wprowadzał swój plan w życie.
Dzielenie się energią — Quitela i Freezer
Drugim użyciem w kanonie DBS było dość nietypowe: Quitela, Bóg Zniszczenia Czwartego Wszechświata, dał swoim wojownikom trochę energii zniszczenia w postaci kuli, aby ci unicestwili Freezera, który mógłby stanowić dla nich poważne zagrożenie na Turnieju Mocy. Kula zniszczenia trafiła Freezę, jednak on był w stanie uciec z jej wnętrza i przerzucił ją na Son Gokū, który nie mógł się z niej wyzwolić — ocalony został dopiero przez Beerusa, który wkroczył na pole gry. To jedno z najbardziej dramatycznych wejść Beerusa w całej serii.
Sidra — destrukcja w skali miasta
Na Turnieju Mocy Sidra, Bóg Zniszczenia Dziewiątego Wszechświata, użył Hakai by zniszczyć miasto, w którym wybuchły zamieszki. To scena demonstrująca, jak Hakaishini radzą sobie z zadaniami „porządkowymi”: zamiast standardowych policyjnych środków, po prostu unicestwiają problem wraz z jego otoczeniem. Etyka takiego działania pozostaje jedną z filozoficznych ciemnych stron Dragon Ball Super — bogowie potrafią niszczyć szybciej, niż ktokolwiek inny jest w stanie rozsądzić, czy to było sprawiedliwe.
Zenō — niezablokowalny Hakai
Technikę unicestwienia posiadają także Zenō i Zenō z przyszłości — w ich przypadku jest ona o wiele potężniejsza. Hakai Bogów Zniszczenia da się teoretycznie zablokować przez dostatecznie potężnego wojownika; w przypadku Zenō tego ataku nie da się zablokować ani uniknąć. Wersja Zenō została zademonstrowana podczas kasowania całych wszechświatów na Turnieju Mocy — skala operacji „Wszechświat 9 zniknął” to podstawowa kanoniczna manifestacja tej boskiej ekonomii.
Toppo — Hakaishin in training
Techniki używał też Toppo w formie Boga Zniszczenia (na Turnieju Mocy, gdy pokazał potencjał alternatywnego Hakaishina 11. Wszechświata). W jego przypadku Hakai przyjmowało formę kul uformowanych z energii zniszczenia, które niszczyły to, co uderzyły. Jak zauważył Beerus, dla Toppo zgromadzenie energii wymagało czasu — w przeciwieństwie do pełnoprawnych Bogów Zniszczenia, którzy mogli używać tej techniki praktycznie natychmiast. Ta obserwacja stała się kluczowym wskaźnikiem, dlaczego Toppo nie był „jeszcze” gotowy na pełnoprawny tytuł Hakaishina.
Manga — Gokū opanowuje Hakai przez SSJB
W mandze, podczas ostatniej walki ze Scalonym Zamasu, Gokū — dzięki opanowaniu stanu Perfected Super Saiyan Blue — był w stanie użyć Hakai, koncentrując całą energię w prawej ręce. Zostaje jednak zatrzymany po tym, jak Zamasu używa Mai jako ludzkiej tarczy. To jeden z najbardziej zaskakujących momentów mangi DBS — Saiyanin bez boskiego statusu wykonuje boską technikę Bogów Zniszczenia. Kanon anime tego wątku nie adaptuje, ale manga otwiera intrygującą furtkę interpretacyjną dla „śmiertelnika, który opanował Hakai”.
Hakai jako narracyjne ekstremum
Hakai to w mitologii Dragon Balla odpowiednik „boskiej banicji” — nie tylko zabijasz, ale usuwasz cel z wszelkich płaszczyzn istnienia. Nie trafia on do Zaświatów, nie reinkarnuje się, nie staje się duchem. Ta ostateczność czyni z Hakai jedno z najmocniejszych narzędzi fabularnych Toyotaro — zawsze, gdy postać grozi użyciem Hakai, napięcie sceny osiąga maksimum, bo widz wie, że nic już nie odwróci skutków. W wszechświecie boskich form i fuzji to właśnie Hakai wyznacza granicę, poza którą sam Super Saiyanin Blue nic już nie znaczy.
