Dragon Ball (1986–1989) – oryginalna seria anime, 153 odcinki, początek całej franczyzy

Dragon Ball to pierwsza seria anime na podstawie mangi Dragon Ball Akiry Toriyamy, produkowana przez studio Toei Animation. Emitowana była w japońskiej telewizji Fuji TV od 26 lutego 1986 roku do 19 kwietnia 1989 roku, obejmując 153 odcinki w siedmiu sagach. To tutaj zaczyna się cała franczyza, która przez cztery dekady stała się jednym z najważniejszych fenomenów popkultury.

Ramy czasowe i struktura

Seria adaptuje pierwszą część mangi (tomy 1–16). Od samego początku pokazuje Son Gokū jako chłopca mieszkającego w głębi góry, który spotyka Bulmę szukającą siedmiu Smoczych Kul. Produkcję Toei rozłożono na siedem sag, które odtwarzają chronologię mangi:

1. Saga Son Gokū (odc. 1–13) – poznajemy chłopca, Bulmę, Oolonga, Yamchę i pierwsze Smocze Kule.
2. Saga Armii Czerwonej Wstęgi (odc. 14–57) – ziemska organizacja paramilitarna szuka Kul dla własnych celów.
3. Saga 21. Tenka-ichi Budōkai – pierwszy turniej, pojawia się Jackie Chun (Muten Rōshi).
4. Saga Uranai Baby – wróżbita Baba i spotkanie z dziadkiem Son Gohanem.
5. Saga 22. Tenka-ichi Budōkai – drugi turniej, debiut Tenshinhana i Chiaotzu.
6. Saga Króla Demonów Piccolo – Piccolo Daimaō i jego „muzyczne" potomstwo.
7. Saga 23. Tenka-ichi Budōkai – finał, młody Piccolo Junior, zakończenie dzieciństwa Gokū.

Klimat – komedia przygodowa, nie bijatyka

W odróżnieniu od późniejszego Dragon Ball Z, oryginał był komedią przygodową. Humor, slapstick, żarty o charakterze ecchi (Muten Rōshi, Oolong) dominowały w pierwszej połowie. Walki były bardziej akrobatyczne niż energetyczne – Gokū uczył się sztuk walki u Żółwiego Pustelnika, poznawał technikę Kamehame-Ha, walczył na turniejach. Ta warstwa komediowa jest rzadko wspominana przez fanów DBZ, ale stanowi absolutny fundament marki.

Personel produkcji

Reżyserem głównym był Minoru Okazaki, a scenariusze pisali m.in. Toshiki Inoue i Takao Koyama. Muzykę skomponował Shunsuke Kikuchi – autor legendarnych utworów serii. Opening Makafushigi Adventure! (wykonany przez Hiroki Takahashi) i ending Romantic Ageru Yo (Ushio Hashimoto) do dziś są rozpoznawalne w Japonii jako symbole lat 80.

Odbiór – japoński hit, globalna baza fanów

Średnia oglądalność w Japonii wynosiła ok. 21% – bardzo wysoki wynik dla anime. Seria eksportowała się do Francji, Hiszpanii, Włoch, Polski (lata 90., RTL 7 i Polsat) i dalej. W Stanach Zjednoczonych miała trudności z lokalizacją – dopiero wersja 4Kids z lat 2000. trafiła na Cartoon Network. W Polsce dubbing francuski (wersja z głosami Brigitte Lecordier) stał się punktem odniesienia dla pokolenia wychowanego przy RTL 7.

Znaczenie dla franczyzy

Bez oryginalnego Dragon Ball nie byłoby żadnej kolejnej serii. To tu ustanowiono kluczowe elementy: Smocze Kule, Shenron, Muten Rōshi, Capsule Corporation, Tenka-ichi Budōkai, Kamehame-Ha, Pilaf. Każdy późniejszy sequel (Z, GT, Super, Daima) czerpie z postaci i mitologii ustanowionych właśnie tutaj.

Ciekawostki

• Manga DB wygrała Shogakukan Manga Award w 1985 roku. Anime DB zostało wyróżnione nagrodą Anime Grand Prix.
• Zastąpiona została przez Dragon Ball Z 26 kwietnia 1989 roku – w odstępie tylko tygodnia.
• Remake Dragon Ball Kai (2009) obejmował tylko Z i Z Kai – oryginalny DB nigdy nie doczekał się „Kai".
• Pełna seria została zremasterowana w 2013 roku w formacie HD i wydana na Blu-rayu.