Dla polskich fanów Dragon Balla Cesarz Pilaf (jap. ピラフ大王, Pirafu Daiō) to jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli pierwszej sagi serii i dowód na to, że Akira Toriyama potrafił stworzyć antagonistę jednocześnie żałosnego i przeuroczego. Samozwańczy monarcha niewielkiego zamku, niebieskoskóry Ziemianin z ambicjami rządzenia światem, szef gangu złożonego z Mai i Shū — pojawia się od sagi Pilafa w 1986 roku aż po film Dragon Ball Super: Broly (2018), zmieniając tylko wiek i kostium.
Kim jest Cesarz Pilaf i skąd pochodzi
W kanonu serii Pilaf opisywany jest jako ziemski potwór — antropomorficzna istota przypominająca gremlina lub goblina. Ma niebieską skórę, pękatą głowę, szpiczaste uszy, wyłupiaste oczy i pozbawioną nosa twarz. W pierwszej serii Dragon Ball ubiera się jak cyrkowy klaun albo królewski paź: kryza pod szyją, czerwono-niebieska czapka w paski z pomponem. W Dragon Ball GT przybywa mu zmarszczek i siwizny, za to w Dragon Ball Super wraca do nas odmłodzony — w żółtym płaszczu, bordowych spodenkach i charakterystycznej czarno-czerwonej czapce.
Od czasu do czasu Pilaf mówi o sobie Pirafu daimaō-sama, co w wolnym tłumaczeniu oznacza „wielki szatan Pilaf" lub „czcigodny król diabelski Pilaf" — to samo słowo daimaō, którego kilka sag później użyje Piccolo Daimaō, tyle że tam tytuł zostanie w pełni zasłużony.
Poszukiwanie Smoczych Kul — motyw napędzający całą karierę Pilafa
Pilaf w całym Dragon Ballu robi jedno: poluje na Smocze Kule, żeby poprosić Shén Lónga o panowanie nad światem. Problem w tym, że ilekroć jest o krok od sukcesu, ktoś mu staje na drodze. Przy pierwszym przywołaniu smoka życzenie wyrywa mu sprzed nosa Wūlóng (Oolong), który w panice prosi o damskie majteczki — a to kasuje szansę Pilafa na władzę nad światem. Ten schemat będzie się powtarzał przez dekady.
W filmie Dragon Ball Z: Battle of Gods Pilaf zamiast władzy prosi Shén Lónga o młodość dla siebie, Mai i Shū — i cały gang zostaje zamieniony w dzieci. W Dragon Ball Super, w sadze Złotego Freezera, Sorbet i Tagoma wykorzystują dwa życzenia do własnych celów, a jedynym ratunkiem dla drużyny Pilafa jest trzecie — milion zeni dla ekipy. W Dragon Ball GT, na Boskim Pałacu, Pilaf po raz kolejny wywołuje smoka, tym razem Czerwonego Shén Lónga, i nieopacznie życzy sobie, żeby Son Gokū znów był dzieckiem — życzenie zostaje spełnione dosłownie, a Saiyanin zostaje odmłodzony, co otwiera całą serię GT.
Gang Pilafa — Mai i Shū
Pilaf nigdy nie działa sam. Jego prawą ręką jest Mai, mistrzyni broni palnej i jedyna osoba w drużynie z jakąkolwiek przebiegłością. Drugim członkiem jest Shū (w kanonie serii Shāo) — antropomorficzny pies rasy shiba. Ta trójka w różnych formach (młodej, starej, dziecięcej) pojawia się w każdej serii głównego nurtu Dragon Balla.
Ciekawostka — wynalazca anty-smoczego ołowiu
Mało kto pamięta, że Pilaf jest wynalazcą niezwykłego materiału, który nie przepuszcza promieniowania emitowanego przez Smocze Kule. W sadze Armii Red Ribbon trzyma w pudełku z tego materiału jedną ze Smoczych Kul — co chroni ją przed wykryciem przez radary Bulmy i armii Generała Reda. W pewnym sensie Pilaf to najbardziej naukowo-fantastyczny z wszystkich antagonistów pierwszej serii Dragon Balla — jego porażki nie wynikają z braku technologii, tylko z kompletnego braku szczęścia i każdorazowego pojawienia się Son Gokū w nieodpowiednim momencie.
