Zenkai (jap. 全開, Zenkai) to zdolność Saiyan do powielania dwu-, trzykrotnie swojej siły, kiedy wyzdrowieją ze stanu bliskiego śmierci. To jedna z najbardziej charakterystycznych cech rasy Saiyan w uniwersum Dragon Balla – mechanizm, który sprawia, że każda porażka w walce może w dłuższej perspektywie uczynić ich jeszcze silniejszymi. Zenkai to pojęcie, które przeciętny fan Dragon Ball Z poznaje szybko, bo na nim zbudowana jest połowa logiki rozwoju mocy Son Gokū i Vegety.
Jak działa Zenkai
Mechanika Zenkai jest prosta: wojownik Saiyanin musi zostać dotkliwie ranny i znaleźć się w stanie bliskim śmierci. Jeżeli go przeżyje – otrzyma Zenkai, czyli skokowy wzrost siły. Efekt nie dotyczy zwykłej regeneracji: chodzi o rzeczywisty, permanentny przyrost mocy. W praktyce im bardziej niebezpieczna była dla Saiyanina walka, tym większy będzie jego Zenkai. W połączeniu z długoletnim treningiem daje to rasie, która dominuje w większości sag Dragon Ball Z, nieustanne narzędzie do przebijania własnych dotychczasowych limitów.
Zenkai Vegety w Sadze Freezera
Zenkai pozwoliło Vegecie pokonać trzech poważnych oponentów zdominowanych wcześniej przez armię Freezera: Kiwiego, Dodorię i Zarbona. W każdym z tych starć Vegeta – znajdujący się wcześniej w stanie poważnego obrażenia – wracał do formy silniejszy niż był. To właśnie na Namek Zenkai uczyniło z Vegety przeciwnika, który w pewnym momencie był w stanie walczyć z pierwszą formą Freezera, mimo że na początku sagi był znacznie słabszy. Dla widza to przełomowa chwila: w końcu Saiyanin, który przybył na Namek jako łotr, staje się kluczową częścią planu pokonania galaktycznego imperatora.
Zenkai Son Gokū
Son Gokū znalazł się pod wpływem Zenkai dwukrotnie w kluczowy sposób. Pierwszy raz po walce z Vegetą w Sadze Saiyan – starcie, które niemal go zabiło, ale z którego wyszedł znacznie silniejszy. Drugi raz z powodu ran odniesionych w czasie lotu na Namek, kiedy Gokū trenował w statku kosmicznym stworzonym przez Bulmę. Właściwie po każdej walce stawał się silniejszy – co jest najlepszym podsumowaniem, dlaczego Saiyanie w Dragon Ball Z pozostawali nie do pokonania dla większości rywali.
Zenkai u innych postaci
Zenkai nie jest zarezerwowane tylko dla czystokrwistych Saiyan. Fandom wymienia sześć postaci, które doświadczyły Zenkai: Son Gokū, Vegeta, Bardock, Cell, Son Gohan oraz Gokū Black. Gohan, jako pół-Saiyanin, odziedziczył po ojcu zdolność do Zenkai – widać to szczególnie na przestrzeni Sagi Cell Game, gdy każda poważna walka popycha go na coraz wyższy poziom mocy.
Szczególnie ciekawym przypadkiem jest Cell. Skorzystał z Zenkai po swojej detonacji i wypluciu C-18. Jako biologiczny android połączony z DNA Saiyan (m.in. Son Gokū i Vegety), Cell wykazał odziedziczone cechy ras, z których powstał – i wyszedł z autodestrukcji jako jeszcze groźniejszy przeciwnik. To jeden z najbardziej brutalnych przykładów Zenkai w całej serii – mechanika, która w teorii służy dobrym Saiyanom, tutaj wykorzystana została przez głównego antagonistę.
Gokū Black i Zenkai
W Dragon Ball Super do listy użytkowników Zenkai dołączył Gokū Black – dusza Shinjanina Zamasu w skradzionym ciele Son Gokū. Ponieważ Black fizycznie jest Saiyaninem, korzysta z mechaniki Zenkai identycznie jak oryginalny Gokū. To między innymi z tego powodu Black z każdym kolejnym starciem z Trunksem z przyszłości stawał się potężniejszy – każde niepowodzenie służyło mu jako paliwo do dalszego rozwoju.
Znaczenie Zenkai dla całej serii
Zenkai jest fundamentalnym pojęciem Dragon Ball Z – to właśnie ono tłumaczy, czemu Saiyanie są w stanie nieustannie dorównywać kolejnym, coraz silniejszym wrogom. W narracyjnej logice Dragon Balla porażka nigdy nie jest końcem – dla Saiyanina porażka bliska śmierci to narzędzie do kolejnego skoku mocy. A dla widza to obietnica, że nawet w najczarniejszej godzinie bohater ma w rękawie asa, o którym nie wie jeszcze sam rywal.
