Taiyō-ken (chiń. 太陽拳 Tàiyáng quán, jap. 太陽拳 Taiyō ken, pl. w anime Słoneczny Kieł, pl. w mandze Atak Słońca, ang. Solar Flare) to technika oślepienia. Powoduje gwałtowną emisję jaskrawego snopa oślepiającej ki. Efekt paraliżu zmysłu wzroku trwa do dziesięciu sekund — wystarczająco, by zmienić przebieg każdej walki i dać atakującemu przewagę w kolejnym manewrze.
Twórca — Tenshinhan i Tenka-ichi Budōkai 22
Twórcą Taiyō-kena jest Tenshinhan. Wojownik zaprezentował ów atak po raz pierwszy na Tenka-ichi Budōkai #22, gdy zmierzył się na arenie z najlepszymi zawodnikami świata. Ten debiut wyznaczył nowy kierunek dla „sztuczek” w Dragon Ballu — przed nim prostsze techniki bazowały na samej kumulacji ki; Taiyō-ken zapoczątkował klasę „taktycznych” manewrów, nie przewidzianych do zadawania obrażeń, ale otwierających okno na kolejny cios.
Mechanika — łatwe do opanowania
Spojrzawszy przez pryzmat poszczególnych Wojowników Z, Taiyō-ken to stosunkowo łatwa w opanowaniu technika. Nawet ktoś, kto widział ją pierwszy raz, jest w stanie odtworzyć procedurę. Wojownik składa dłonie blisko twarzy, koncentruje ki w jednym punkcie, po czym wykrzykuje „Taiyō-ken!” i wypuszcza jaskrawy błysk. Brak długiego kumulowania oznacza, że atak można wykonać niemal natychmiast, gdy tylko przewidujemy kryzys w walce.
Jest głównie używany, by zdezorientować wroga i zyskać na czasie. W ten sposób użył go również Kurilín w pojedynku z Vegetą na Ziemi, a Cell w formie niedoskonałej w starciu z Piccolo — Taiyō-ken działa niezależnie od tego, kto go wykonuje, co czyni go niemal uniwersalnym narzędziem.
Stukrotny Taiyō-ken — innowacja Kurilína
Stukrotny Taiyō-ken (jap. 太陽拳100倍 Hyakūbai Taiyōken) to zaawansowana forma techniki. Kurilín zaprezentował sto razy potężniejszą wariację w 84. odcinku serii Dragon Ball Super. W przeciwieństwie do pierwotnej formy — takiej, jaką opracował Tenshinhan — stukrotny Taiyō-ken oślepia wszystkie osoby znajdujące się w pobliżu wojownika, nawet te oddalone od epicentrum. Blask jest tak silny, że widać go nawet przez zamknięte oczy.
Dzięki tej technice w czasie sparingu na skałach, trenujący do Turnieju Mocy, Kurilín zdołał zaskoczyć i zepchnąć Son Gohana do wody, wygrywając sparring. To jeden z bardziej emocjonalnych momentów dla fanów Kurilína — pokazał, że niezastępowalny „nieboski” wojownik Ziemi jest w stanie przechytrzyć Super Saiyanina na poziomie bojowym.
Wady — czas ładowania i brak powtarzalności
Wadą stukrotnego Taiyō-kena jest czas, który trzeba poświęcić, by w pełni naładować atak — choć krótszy niż w przypadku Kikō-Hō, jest znacznie dłuższy od zwykłej wersji i może zostać przerwany przez szybki cios. Technika nie działa także dwa razy na tego samego przeciwnika — jak w Dragon Ballu jest wiele sztuczek, jednorazowy efekt zaskoczenia wyczerpuje się, gdy przeciwnik raz zobaczy wzorzec ataku i nauczy się zamknąć oczy w odpowiednim momencie.
Użytkownicy — od Tenshinhana po Cella
Taiyō-ken używali kolejno: Tenshinhan (twórca), Son Gokū, Kurilín, Cell w formie niedoskonałej, Cell w formie doskonałej, oraz Son Gokū w formie SSJ4 w Dragon Ball GT. Ten rozrzut między „heroes” a „villains” doskonale ilustruje wspomnianą wyżej łatwość opanowania — każdy, kto raz zobaczy Taiyō-kena, potencjalnie może go wykonać samemu. To z kolei stanowi element brzytwy Occama w ekonomii walk DBZ: czasem lepszą opcją od potężnej kikōhy jest sprytne oślepienie wroga na 10 sekund, by ukraść mu inicjatywę.
Kulturowa rola — sztuczka „z rękawa”
W logice serii Taiyō-ken to klasyczny „trick shot” — technika, którą bohater sięga, gdy kończą się opcje bojowe. Nie niszczy planet jak Kamehame-Ha, ale daje czas, który może uratować życie. W Dragon Ball Super Kurilín podnosząc ją do stukrotnej wersji pokazał, że nawet najstarsze sztuczki można modernizować. To jeden z tych momentów, kiedy fani najgłębiej doceniają drobniejsze techniki — nie są efektowne jak transformacje, ale w praktyce równie decydujące.
