Konattsjanie (jap. コナッツ星人 Konattsusei-jin) to bladoróżowoskórzy kosmici zamieszkujący planetę Konatts, położoną w Południowej Galaktyce Siódmego Wszechświata. Ich najsłynniejszymi przedstawicielami są bracia Tapion i Minosha, związani z legendarnym demonem Hildegarnem z trzynastego filmu kinowego Dragon Ball Z — Smocza pięść eksploduje!! Jak nie Gokū, to kto?
Wygląd — elfickie uszy i irokezy
Konattsjanie wyglądają jak elfy: mają długie, spiczaste uszy i charakterystyczną, dość miękką aparycję. Cechuje ich duża różnorodność kolorów włosów i typów fryzur — większość przedstawicieli nosi rozmaite irokezy w nietypowych, często pastelowych barwach. To jedna z tych ras Dragon Balla, której dizajn wyraźnie nawiązuje do fantasy, a nie do typowego sci-fi — stąd Tapion w popkulturze często kojarzony jest ze stylistyką popularną w latach 90. na Zachodzie.
Historia przed Dragon Ballem — Hoi tworzy Hildegarna
Na planecie Konatts antagonista Hoi tworzy potężnego demona — Hildegarna. Dwaj bracia Konattsjanie, Tapion i Minosha, okiełznują potwora, wygrywając określoną melodię na fujarce. Muzyka okazuje się kluczem — usypia demona i pozbawia go woli ataku. Jeden z konattsjańskich wojowników przecina wtedy potwora mieczem, a jego dwie połowy zostają uwięzione wewnątrz braci.
Aby Hildegarn nigdy nie odrodził się w całości, Tapion i Minosha zostają zamknięci w magicznych pozytywkach i rozesłani po różnych stronach kosmosu. Pozytywka z Minoshą zostaje później odnaleziona przez Hoia, który otwiera ją, uwalniając połowę ciała demona. Minosha ginie, a Hildegarn odzyskuje zwarte ciało lecz tylko częściowo — druga połowa wciąż spoczywa w Tapionie.
Dragon Ball Z: Smocza pięść eksploduje!! — Tapion i Trunks
Pozytywka z Tapionem trafia na Ziemię. Hoi znajduje ją, ale nie może jej otworzyć — stąd jego manipulacja Son Gokū, Trunksem i resztą drużyny, która prowadzi do uwolnienia Konattsjanina. Tapion zaprzyjaźnia się z Trunksem, a Bulma pozwala mu zamieszkać w Capsule Corporation. Tworzy tam nawet specjalne pomieszczenie, które miało izolować Hildegarna jak pozytywka — niestety prowizoryczny pokój-więzienie okazuje się nieskuteczny.
Tapion okiełznuje demona graniem na fujarce, lecz Hildegarn wymyka się spod kontroli i zostaje wyzwolony w pełnej formie. Po pokonaniu potwora przez Son Gokū i Wojowników Z, Tapion dostaje od Bulmy wehikuł czasu, którym wraca w przeszłość do rodziny. Na pożegnanie oddaje Trunksowi swój miecz — ten sam, którym Trunks posługuje się we wcześniejszych i późniejszych odsłonach franczyzy.
Po Dragon Ball — alternatywna linia czasowa
Tapion wraca w przeszłość, gdzie jego brat Minosha wciąż żyje. Prawdopodobnie razem pokonali demona tworząc nową linię czasową bez Hildegarna. To jeden z cieplejszych, mniej dramatycznych zakończeń w kanonie filmowym — zamiast klasycznej zemsty lub dalszej tragedii dostajemy pełnoprawne „alternate timeline happy ending”, w którym bracia Konattsjanie mogą spokojnie żyć na planecie Konatts.
Dziedzictwo — miecz Tapiona i symbol muzycznej mocy
Konattsjanie to niewielka, lecz ciepło pamiętana rasa — ich najważniejszym wkładem w serię jest miecz Trunksa, który pierwotnie należał do Tapiona. Ich historia to też jeden z nielicznych momentów, gdy muzyka odgrywa kluczową rolę w Dragon Ballu; motyw fujarki, która poskramia demona, pasuje bardziej do opowieści w stylu Książę Szaleń niż do klasycznej konwencji sci-fi/fighting anime, co czyni tę rasę jedną z bardziej unikalnych wizytówek filmów kinowych DBZ.
