Alfianie (jap. アルファ星人 Arufa-seijin) to rybo- i jaszczurzopodobni humanoidalni kosmici, którzy niegdyś zamieszkiwali planetę Alfę. Ich historia jest krótka i brutalna — to jedna z wielu ras wybitych przez Majina Bū pod rozkazami czarnoksiężnika Bibidi'ego około pięć milionów lat przed wydarzeniami z pierwszego rozdziału mangi Dragon Ball.
Wygląd — pomarańczowe łuski i gad z grzebieniem
Skóra Alfian jest zielona, pokryta pomarańczowymi łuskami. Na kręgosłupie mają charakterystyczny pomarańczowy grzebień, co daje im gadopodobny, dinosauroidalny profil. Ich ciała posiadają także krótkie ogony — typowe dla ras wywodzących się z linii ewolucyjnej rybo-jaszczurów. Alfianie nie mają nosów, co nadaje im szczególnie obcego wyglądu; do ubrań wybierają czarne trykoty, które przywodzą na myśl raczej żołnierskie uniformy niż odzienie cywilne.
Cały ten obrazek — gadzie łuski, brak nosa, czarne trykoty — tworzy wizerunek rasy zorganizowanej militarnie, która może i nie była dominującą potęgą galaktyki, ale przygotowywała się do obrony. I rzeczywiście, gdy na planetę spadł kosmiczny kataklizm, Alfianie potraktowali go zgodnie ze swoją naturą — jak inwazję wojenną.
Historia — inwazja Bibidi'ego i Majina Bū
Około pięć milionów lat przed wydarzeniami z pierwszej serii Dragon Balla, Alfę najechali Bibidi i Majin Bū. Czarnoksiężnik wykorzystywał demona jako narzędzie eksterminacji planet, a Alfa była jednym z przystanków jego kampanii. Alfianie stawiali opór, jednak ich poziom bojowy okazał się niewystarczający w starciu z demonem, który w tej epoce operował w swojej najbardziej destruktywnej, pierwotnej formie — Czystego Bū.
Populacja została doszczętnie wymordowana, a sama planeta wybuchła rozsadzona kikōhą Majina. Bū, zakończywszy mord, z chłodną satysfakcją wysadził ciało niebieskie, nie pozostawiając żywego świadka. Cała sekwencja stanowi flashback pokazujący skalę zagrożenia, jakie stanowił Bū jeszcze zanim został zamknięty w różowej kuli przez Bibidiego.
Próba obrony — walka z Majinem Bū
Z dostępnych źródeł wynika, że Alfianie strzelali do Majina Bū — wielokrotnie, zespołowo, próbując odeprzeć go bronią palną lub energetyczną. Bū kontratakował, a kolejne ataki obrońców okazywały się całkowicie nieskuteczne. Rasa została przeszyta kikōhą Bū, a demon kontynuował mord aż do pełnej anihilacji. Obrazy z galerii kanon przedstawiają kolejne etapy tej zagłady: od strzałów obronnych, przez kontratak Bū, po trupy leżące w ruinach alfiańskich miast.
Rola w kanonie — flashback o sile Majina
Alfianie pojawiają się w serii przede wszystkim w formie flashbacków i wspomnień opowiadanych przez Rō Kaiōshina (Starego Boga Światów) — który jako jedyny pamięta oryginalne rozkazy Bibidi'ego i rasy, które padły ofiarą demona. Ich zagłada to jeden z kilku „historycznych rozdziałów” pokazujących, dlaczego bogowie tak bardzo obawiali się Majina i dlaczego jego ponowne uwolnienie przez Babidi'ego było katastrofą.
Znaczenie — „rasy-statystyki” w historii Majina Bū
Alfianie, podobnie jak inne niemal wymarłe rasy z prehistorii Dragon Balla (np. Kanassjanie), pełnią funkcję tła dla głównej fabuły. Ich wymarcie to argument pokazujący, że skala zagrożenia sięga daleko poza „zwykłe podboje” ras pokroju Saiyan czy Freezera — bo w świecie, gdzie istnieje Majin Bū, całe planety mogą znikać z mapy w ciągu kilku minut, a wszystko, co po nich pozostaje, to wspomnienia Starego Kaiōshina i pamiątkowe grafiki w encyklopediach rasy.
