Kikō-Hō (chiń. 气功砲 Qìgōng Pào, jap. 気功砲 Kikō-Hō, pl. w anime Mocy Absolutna, pl. w mandze Działo Qigong, ang. Tri-Beam) to rodzaj niesamowicie destruktywnej oraz absorbującej ki użytkownika kikōhy. To właściwie „bomba atomowa” w arsenale ziemskich wojowników — potężna w skutkach, ale tak wyczerpująca, że każdy użytkownik ryzykuje życiem przy każdym jej odpaleniu.
Pochodzenie — krąg Mutaito
Nie wiadomo, kto stworzył tę technikę, jednak jako pierwszy w całym Dragon Ballu zaprezentował ją Tiānjīnfàn, który nauczył się z niej korzystać pod pieczą Żurawiego Pustelnika. Pewne jest tylko to, że atak został opracowany przez kogoś z kręgu Mutaito — może przez niego samego, może przez jego mistrza, a może przez któregoś z jego uczniów. Chronologicznie pierwszymi znanymi użytkownikami byli Żółwi Pustelnik, Żurawi Pustelnik oraz bliżej nieznani podopieczni Mutaito, walczący z dziećmi Piccolo Daimaō za młodości Mutena Rōshiego.
Mechanika ataku — „pusta bryła” i uttarabodhimudrā
Aby wystrzelić Kikō-Hō, należy uprzednio skoncentrować jak największą ilość ki w dłoniach złożonych w jeden z trzech buddyjskich znaków medytacyjnych — uttarabodhimudrā, ushasmudrā albo añjalimudrā. Następnie przekształcić dłonie tak, aby tworzyły „pustą bryłę” w kształcie uciętego ostrosłupa o podstawie prostokąta. Dwie z czterech ścian figury stanowią przezroczysty trójkąt, który jest jednocześnie celownikiem i działem.
Przy kumulowaniu sił należy uważać, aby „nie przesadzić”, gdyż wystrzał zbyt dużej ilości energii życiowej może pozbawić użytkownika całej mocy i doprowadzić do śmierci. Po zebraniu potrzebnej ilości mocy wojownik dokładnie celuje, wykrzykuje „Kikō-Hō” i wystrzeliwuje wiązkę czystej ki. Wiązka najczęściej przyjmuje kształt sześcianu i po spotkaniu z przeszkodą (np. ziemią) wyżłabia w niej sześcienny otwór. Po zastosowaniu Kikō-Hō używający odczuwa ogromne zmęczenie i wyczerpanie.
Tenka-ichi Budōkai #22 — popis Tiānjīnfàna
W finałowej walce 22. Tenka-ichi Budōkai Kikō-Hō zastosował walczący z Gokū Tiānjīnfàn. Wojownik — mimo ostrzeżeń Jiǎozi i Mutena Rōshiego — zaatakował, narażając swe ciało na wyczerpanie. Podczas tego ataku doszczętnie spalił całą turniejową matę, zamieniając ją w niezwykle głęboki, sześcienny lej. Sam Tiānjīnfàn wyczerpał swą ki na darmo — nie trafił w Gokū, który w tamtej walce sam ledwie uszedł z życiem.
Śmierć Tiānjīnfàna — walka z Nappą
Kikō-Hō jest najsilniejszą kikōhą Tiānjīnfàna, z tego też powodu wojownik używał jej niezwykle często. Kluczowy moment przypadł na starcie z Nappą w Sadze Saiyan — Tiānjīnfàn zaatakował, używając tylko jednej ręki, a po wystrzale, wyczerpawszy resztki ki, zmarł. Ta śmierć stała się jednym z najbardziej pamiętnych momentów wczesnego Dragon Ball Z i kultowym przykładem poświęcenia ziemskiego wojownika w obronie Ziemi.
W późniejszych sagach Tiānjīnfàn używał Kikō-Hō w starciach z Cellem i Majin Bū, gdzie próbował kupić trochę czasu innym bohaterom, zajmując głównych antagonistów. Oprócz Tena, technikę stosowali też Cell Junior i Majin Bū.
Wariacje — Ostatnie Kikō-Hō i Nowe Kikō-Hō
Obok zwykłego Kikō-Hō Tiānjīnfàn używał dwóch własnych odmian, różniących się siłą rażenia: Ostatnie Kikō-Hō (jap. 最後の気功砲) — zastosowane po samozniszczeniu Jiǎozi, gdy Tiānjīnfàn ze zrozpaczoną determinacją próbuje zemścić się na wrogu; oraz Nowe Kikō-Hō (jap. 新気功砲), które po raz pierwszy zaprezentował w walce z Półdoskonałym Cellem. Oba warianty zachowują pierwotny mechanizm „pustej bryły”, ale różnią się intensywnością kumulacji ki i w efekcie zniszczeń rażenia.
Status w kanonie — symbol ludzkiej determinacji
Kikō-Hō to w Dragon Ballu symbol granicy, jaką ziemski wojownik potrafi narzucić własnemu ciału, by stanąć na równi z kosmiczną siłą Saiyan lub androidów. Wyczerpanie po użyciu jest uwarunkowane predyspozycjami fizycznymi wojownika — dla jednych to chwila na oddech, dla innych (jak Tiānjīnfàn w walce z Nappą) cena śmiertelna. W ekonomii uniwersum Toriyamy Kikō-Hō pełni rolę dramatycznego „ostatniego tchu” — ataku, którym bohater dosłownie oddaje życie za chwilę zwłoki dla przyjaciół.
314 390 Majin